واژه میدان، در اصل پارسی است ولی جمع عربی بسته و به آن میادین می گویند. این معنی واژه میدان از فرهنگ دهخدا است. با این تعریف، در گذشته میدان به هر عرصه فراخ، پهن و بی عمارت گفته می شد، به همین دلیل میدان به مكان های بزرگ و سربازی كه در آن چارپایان، سبزی و میوه، ذغال و كاه و امثال آن را می فروختند نیز اطلاق می شد. این نوع میدان ها، میدان تجاری بودند و تا به امروز نیز معمولا چنین مكان هایی نام میدان را به خود دارند، مانند میدان میوه وتره بار و سایر میادین كه عمدتا عبارت بودند از میادین حكومتی كه نهادهای حكومتی در اطراف آن مستقر بودند مانند میدان ارگ تهران یا نقش جهان اصفهان، میدان نظامی كه خاص تمرینات نظامی و...مانند میدان توپخانه و سایر میادین میدان اصلی شهر نیز محل اصلی تجمع مردم بود، فضاهای عمومی متعددی از مساجد، بازار، آب انبارهای بزرگ و نظایر اینها پیرامون آن جمع شده بود، مانند سبزه میدان تهران یا قزوین.
